30-11-10

Verradelijke ziekte!

Toen ik dacht te weten waar m'n doe-grenzen lagen, liep ik toch telkens weer in de valstrikken van deze ziekte. Want wat deed ik als ik me 'goed' voelde...meer dan anders natuurlijk! Ik profiteerde van dat goede gevoel en de dingen die ik eerst niet kon, deed ik met veel enthousiasme wat uitmondde in een crash. Hoe dikwijls ik daar inliep was niet te tellen. Mijn lichaam heb ik bij manier van spreken naar de vaantjes geholpen inplaats van er naar te luisteren, en had ik meer en meer tijd nodig om te recupereren. Mijn leven begon te gelijken op een overleving en dat allemaal doordat ik fout na fout maakte...niet wilde toegeven aan deze ziekte, bleef vechten tegen alles wat me tegenhield om te doen wat ik gewoon was te doen, ook om geen schuldgevoelens te kweken. God, wat beulde ik mijn lichaam af, wat hield ik me stoer en sterk! Maar wat heb ik daarvoor in de plaats gekregen? Dat was nu eens iets om over na te denken!

Gepost door maike in Fibromyalgie | Commentaren (9) | Tags: fibromyalgie, schuldgevoel, crash

16-08-10

Schuldgevoelens

Wat heb ik daar ooit mee gekampt!
Schuldgevoelens die meteen de kop opstaken als ik mijn man moest vragen om me even te helpen in het huishouden, alhoewel hij ging werken hielp hij waar nodig. Maar dat nodige stelde ik uit of deed het toch zelf , wat ik dan weer moest uitzweten. Dus stelde ik met veel zwier voor om een kuisvrouwke te nemen, man was ermee akkoord en zo geschiede. Mens toch, al van de eerste dag dat ze kwam, hielp ik als een gek mee omdat ik compassie kreeg met haar en om het schuldgevoel een beetje voor te blijven. Ik wist dat dit zo niet verder kon maar ik wist niet hoe ik het wèl moest aanpakken. Ik was wie ik was, mijn karakter was nu eenmaal zo, mijn geweten idem dito! Ik liep krom van de schuldgevoelens tegenover iedereen, het idee alleen al dat ik in ander mensen hun ogen een profiteur was en de pijn die erger werd, maakten mij het leven en dat van mijn gezin onmogelijk! Mijn lichaam kon de pijn, schuldgevoelens en stress niet meer aan, ik luisterde er niet naar -ik wist trouwens niet hoe je dat moest doen-, en sleepte me door de dagen heen. Daar kwam nog bij dat ik niet meer kon slapen...wel op de onmogelijkste uren, maar niet 's nachts. Ik had geen flauw vermoeden dat ik op het einde van mijn krachten zat...werkelijk op het einde van mijn krachten!

Nu weet ik natuurlijk wel waar het aan ligt, maar een mens moet blijkbaar eerst heel diep gaan voor hij weer kan beginnen met klauteren. Stel jezelf eens de vraag wat het belangrijkste is voor jou en je partner: "Elkaar helpen waar nodig, zonder schuldgevoel en met minder pijn, dan dat je alles zelf doet om geen schuldgevoel te kweken en je er uiteindelijk kreupel bijloopt."

Bij dit postje lees je schuldgevoelens en stress en die twee bezorgen je nog meer pijn dan je al hebt! Kun je die twee geen baas, dan wordt je een wrak!

Gepost door maike in Fibromyalgie | Commentaren (6) | Tags: schuldgevoel