30-11-10

Verradelijke ziekte!

Toen ik dacht te weten waar m'n doe-grenzen lagen, liep ik toch telkens weer in de valstrikken van deze ziekte. Want wat deed ik als ik me 'goed' voelde...meer dan anders natuurlijk! Ik profiteerde van dat goede gevoel en de dingen die ik eerst niet kon, deed ik met veel enthousiasme wat uitmondde in een crash. Hoe dikwijls ik daar inliep was niet te tellen. Mijn lichaam heb ik bij manier van spreken naar de vaantjes geholpen inplaats van er naar te luisteren, en had ik meer en meer tijd nodig om te recupereren. Mijn leven begon te gelijken op een overleving en dat allemaal doordat ik fout na fout maakte...niet wilde toegeven aan deze ziekte, bleef vechten tegen alles wat me tegenhield om te doen wat ik gewoon was te doen, ook om geen schuldgevoelens te kweken. God, wat beulde ik mijn lichaam af, wat hield ik me stoer en sterk! Maar wat heb ik daarvoor in de plaats gekregen? Dat was nu eens iets om over na te denken!

Gepost door maike in Fibromyalgie | Commentaren (9) | Tags: fibromyalgie, schuldgevoel, crash