16-08-10

Schuldgevoelens

Wat heb ik daar ooit mee gekampt!
Schuldgevoelens die meteen de kop opstaken als ik mijn man moest vragen om me even te helpen in het huishouden, alhoewel hij ging werken hielp hij waar nodig. Maar dat nodige stelde ik uit of deed het toch zelf , wat ik dan weer moest uitzweten. Dus stelde ik met veel zwier voor om een kuisvrouwke te nemen, man was ermee akkoord en zo geschiede. Mens toch, al van de eerste dag dat ze kwam, hielp ik als een gek mee omdat ik compassie kreeg met haar en om het schuldgevoel een beetje voor te blijven. Ik wist dat dit zo niet verder kon maar ik wist niet hoe ik het wèl moest aanpakken. Ik was wie ik was, mijn karakter was nu eenmaal zo, mijn geweten idem dito! Ik liep krom van de schuldgevoelens tegenover iedereen, het idee alleen al dat ik in ander mensen hun ogen een profiteur was en de pijn die erger werd, maakten mij het leven en dat van mijn gezin onmogelijk! Mijn lichaam kon de pijn, schuldgevoelens en stress niet meer aan, ik luisterde er niet naar -ik wist trouwens niet hoe je dat moest doen-, en sleepte me door de dagen heen. Daar kwam nog bij dat ik niet meer kon slapen...wel op de onmogelijkste uren, maar niet 's nachts. Ik had geen flauw vermoeden dat ik op het einde van mijn krachten zat...werkelijk op het einde van mijn krachten!

Nu weet ik natuurlijk wel waar het aan ligt, maar een mens moet blijkbaar eerst heel diep gaan voor hij weer kan beginnen met klauteren. Stel jezelf eens de vraag wat het belangrijkste is voor jou en je partner: "Elkaar helpen waar nodig, zonder schuldgevoel en met minder pijn, dan dat je alles zelf doet om geen schuldgevoel te kweken en je er uiteindelijk kreupel bijloopt."

Bij dit postje lees je schuldgevoelens en stress en die twee bezorgen je nog meer pijn dan je al hebt! Kun je die twee geen baas, dan wordt je een wrak!

Gepost door maike in Fibromyalgie | Commentaren (6) | Tags: schuldgevoel

15-08-10

Frozen schoulders

Ik herinner me nog goed dat ik niet meer naar links of naar rechts kon draaien met mijn hoofd, mijn armen kon ik niet meer boven mijn hoofd krijgen omdat ik dan enorme krampen in m'n bovenarmen kreeg en wees maar zeker dat dat heel pijnlijk was, zelfs een deur openen ging niet. M'n hoofd moest ik vasthouden als ik wou neerliggen -wat me dan weer krampen bezorgde- en het hoofdkussen voelde dan weer aan als beton, zelfs m'n knieën tegen elkaar houden voelde aan als ijzer op ijzer...dit was niet te doen en ging naar m'n huisarts die me dan doorstuurde naar een specialist (ik weet de naam niet meer) die me zei dat ik frozen shoulders had en moest geopereerd worden...de uitleg...stress! Eerst zou hij de linkerschouder aanpakken en als ik die na een kleine revalidatie weer goed kon gebruiken, volgde na een maand de andere schouder. De linkerschouder werd door een plaatselijke verdoving gekraakt, wat vlot ging, met de rechterschouder probeerde men hetzelfde maar hell, daar schreeuwde ik het uit van de pijn en kreeg ik een algemene verdoving. Eindelijk kon ik weer een deur openen en was mijn hoofdkussen zoals een hoofdkussen moest zijn...zacht, maar m'n knieën bleven aanvoelen als ijzer op ijzer.

Gepost door maike in Fibromyalgie | Commentaren (3)

Hier is ie dan.

Omdat ik heb leren omgaan met mijn fibro, voelt het raar aan om er een blogje over te beginnen. Er zijn hier namelijk een paar bloggers die mij die stap hebben doen zetten en wil hen daarom ook niet teleurstellen. Ik hoop dan ook dat zij hun ervaringen met mij en met anderen willen delen, want fibro is een ziekte die voor iedereen anders is en voor de één al pijnlijker dan voor de ander, maar uiteindelijk voor iedereen hetzelfde...fibromyalgie! De stap naar aanvaarding is ontzettend moeilijk, maar is nodig om een leefbaar leven te kunnen leiden. Wees dus welkom :-)

Gepost door maike in Fibromyalgie | Commentaren (1) | Tags: fibromyalgie

Vorige 1 2 3 4 5