30-11-10

Verradelijke ziekte!

Toen ik dacht te weten waar m'n doe-grenzen lagen, liep ik toch telkens weer in de valstrikken van deze ziekte. Want wat deed ik als ik me 'goed' voelde...meer dan anders natuurlijk! Ik profiteerde van dat goede gevoel en de dingen die ik eerst niet kon, deed ik met veel enthousiasme wat uitmondde in een crash. Hoe dikwijls ik daar inliep was niet te tellen. Mijn lichaam heb ik bij manier van spreken naar de vaantjes geholpen inplaats van er naar te luisteren, en had ik meer en meer tijd nodig om te recupereren. Mijn leven begon te gelijken op een overleving en dat allemaal doordat ik fout na fout maakte...niet wilde toegeven aan deze ziekte, bleef vechten tegen alles wat me tegenhield om te doen wat ik gewoon was te doen, ook om geen schuldgevoelens te kweken. God, wat beulde ik mijn lichaam af, wat hield ik me stoer en sterk! Maar wat heb ik daarvoor in de plaats gekregen? Dat was nu eens iets om over na te denken!

Gepost door maike in Fibromyalgie | Commentaren (9) | Tags: fibromyalgie, schuldgevoel, crash

Commentaren

beetje energie opbouwen en direct weer verspelen ipv eerst wat op te blijven stapelen zodat er een reserve is
dat blijft ondervinden en nog eens ondervinden
maar iedere terugval is een stap achteruit
zoals ik vorige week schreef op m'n blog, we luisteren niet naar de signalen die ons heel duidelijk gemeld worden, er zit een radertje in ons die maar blijft doordraaien tot we ontsporen

Gepost door: fotorantje | 30-11-10

Reageren op dit commentaar

Ik wist toen niet hoe ik met die signalen moest omgaan en dacht als ik blijf vechten komt alles weer in orde...erg hè! :/

Gepost door: maike | 30-11-10

niet willen luisteren en denken als ik niet luister zal het overgaan, dat kennen we
zelfs niet luisteren als je drie weken lang iedere avond in de zetel ligt te daveren na een vermoeiende werkdag, opstaan en terug doordoen
Ik denk dat we op dat moment zo danig op zijn dat we gewoon niet meer verstandig kunnen nadenken
Ook besef ik nu dat ik diep van binnen schrik had dat ik als ik luisterde niet meer terug zou in gang geraken
en dat is net wat ik in de hand gewerkt hebt
Tja, mensen die zich op tijd en stond ziek melden zullen dit nooit voorhebben, t zijn die harde doorzetters, dat was wat mijn specialist zei, hij had mij nog nooit gezien maar kon mij volledig beschrijven hoe ik bestond en te werk ging

We zullen ons geen twee keer aan dezelfde steen stoten zeker, ofwel

Geniet nu ook maar op je gemak van wat het leven te bieden heeft, er is zoveel moois rondom ons

Gepost door: fotorantje | 30-11-10

Reageren op dit commentaar

Nee, zo'ne steen zie ik voortaan al van ver en ik tuf lekker in m'n 2pékaatje (zoals jij dat zo tof beschreef) verder...met open dak als het te warm is ;-)

Gepost door: maike | 30-11-10

Reageren op dit commentaar

Hewel, ik heb veel geleerd in mijn bijna jaar van vallen en opstaan! Ik ben niet meer gejaagd om te gaan werken, ik hou me bezig met de dingen die ik leuk vind en die heel erg noodzakelijk zijn, en ach, k ga ook nog wel uit de bocht gaan en fouten maken, of slippertjes, zoals zaterdagmorgen, ( dat komt ervan als ik denk zonder stokje te kunnen lopen)
Maar ik schat alles positief in , ok, met hulp van een pilletje, k geef dat grif toe, maar zou hou ik mijn leven, " een leven", en dat maakt een hemelsbreed verschil!
liefs
christa

Gepost door: christa | 01-12-10

Reageren op dit commentaar

Ja Maike... en soms kan je niet anders dan doorgaan ook hé? Met kinderen in huis, er moet eten op tafel komen, brood op de plank,... Ik dacht deze week ook dat ik zou crashen hoor! Dat sneeuwweer waar een mens doormoet, al die stress in de auto...
Vandaag is mijn dagje. Alles is geregeld voor de opvang van de kids en ik trek er eens op uit sè!
Liefs,

Gepost door: Bientje | 03-12-10

Reageren op dit commentaar

Hehe wat herken ik mezelf hier toch meer dan goed in!!!
Niet opgeven was mijn regel tot ik er letterlijk bij neer viel....en nu nu ben ik er te moe voor om er zelfs maar aan te denken want mijn lijf herinnerd me aan die dagen...
Waarom heeft niemand me dan gezegd om het wat kalmer aan te doen? Ik heb geleefd aan 200 per uur.....
warme groetjes,

Ann

Gepost door: Moekemama | 10-12-10

Reageren op dit commentaar

Zou je dan geluisterd hebben Moekemama?

Gepost door: maike | 10-12-10

tuurlijk zou ik niet geluisterd hebben...maar misschien dat het zou blijven hangen zijn? En nu ben ik soms te moe om te luisteren.... dus doe ik het weer niet?! De aard van het beestje niet zekers?

Gepost door: moekemama | 11-12-10

De commentaren zijn gesloten.