16-08-10

Schuldgevoelens

Wat heb ik daar ooit mee gekampt!
Schuldgevoelens die meteen de kop opstaken als ik mijn man moest vragen om me even te helpen in het huishouden, alhoewel hij ging werken hielp hij waar nodig. Maar dat nodige stelde ik uit of deed het toch zelf , wat ik dan weer moest uitzweten. Dus stelde ik met veel zwier voor om een kuisvrouwke te nemen, man was ermee akkoord en zo geschiede. Mens toch, al van de eerste dag dat ze kwam, hielp ik als een gek mee omdat ik compassie kreeg met haar en om het schuldgevoel een beetje voor te blijven. Ik wist dat dit zo niet verder kon maar ik wist niet hoe ik het wèl moest aanpakken. Ik was wie ik was, mijn karakter was nu eenmaal zo, mijn geweten idem dito! Ik liep krom van de schuldgevoelens tegenover iedereen, het idee alleen al dat ik in ander mensen hun ogen een profiteur was en de pijn die erger werd, maakten mij het leven en dat van mijn gezin onmogelijk! Mijn lichaam kon de pijn, schuldgevoelens en stress niet meer aan, ik luisterde er niet naar -ik wist trouwens niet hoe je dat moest doen-, en sleepte me door de dagen heen. Daar kwam nog bij dat ik niet meer kon slapen...wel op de onmogelijkste uren, maar niet 's nachts. Ik had geen flauw vermoeden dat ik op het einde van mijn krachten zat...werkelijk op het einde van mijn krachten!

Nu weet ik natuurlijk wel waar het aan ligt, maar een mens moet blijkbaar eerst heel diep gaan voor hij weer kan beginnen met klauteren. Stel jezelf eens de vraag wat het belangrijkste is voor jou en je partner: "Elkaar helpen waar nodig, zonder schuldgevoel en met minder pijn, dan dat je alles zelf doet om geen schuldgevoel te kweken en je er uiteindelijk kreupel bijloopt."

Bij dit postje lees je schuldgevoelens en stress en die twee bezorgen je nog meer pijn dan je al hebt! Kun je die twee geen baas, dan wordt je een wrak!

Gepost door maike in Fibromyalgie | Commentaren (6) | Tags: schuldgevoel

Commentaren

Hey Maike! Aangezien wij allemaal hooggevoelige mensjes zijn , zijn we ook mensjes die met iedereen meer begaan zijn dan met onszelf, vandaar dat wij onszelf voorbij lopen voor anderen!
Heel erg , kweet het! NU heb ik dat opgegeven, hoewel ik mijn moeder beloofd heb te helpen met de opkuis met een halfleegstaande winkel die ze verhuurde, ( maar waar het vol rommel ligt en de huurster met de noorderzon is verdwenen) . Ik wil het heft in eigen handen nemen en als mijn broers niet willen meehelpen dan is dat hun zaak. Ik weet dat ook ik hier over mijn grenzen zal gaan, maar ik kan het niet meer aanzien, een vrouw van 74 met een doodzieke man, kan dat ook niet meer. Ach Ach, maar verder doe ik heel hard mijn best hoor!
dikke knuffel

Gepost door: christa | 17-08-10

Reageren op dit commentaar

Ach zwijg me van die eeuwige schuldgevoelens...
Ze steken altijd de kop op, ook al wil je het niet...
liefs,

Gepost door: Bientje | 17-08-10

Reageren op dit commentaar

Wel Bientje, dat is nu eens wat ik nog heel weinig heb zie...schuldgevoelens.

Gepost door: maike | 19-08-10

Reageren op dit commentaar

zolang ik werkte kon ik geen schuldgevoelens hebben want ik zorgde dat ik bleef werken hoeveel pijn ook
ik wou niemand opzadelen met mijn werk en bleef maar doorgaan, heel veel overuren inbegrepen
toen ik crashte had ik pas schuldgevoelens, van ik moet op m'n werk zijn en niet hier in de zetel liggen
nu heb ik dat niet meer omdat ik eindelijk door heb dat het een ziekte is

Gepost door: fotorantje | 21-08-10

Reageren op dit commentaar

Ik ben blij dat er nu eindelijk vervanging is op mijn werk! Want ik wou mijn collegas niet straffen door ze met extra op te zadelen. Misschien zou mijn schuldgevoel kleiner zijn als ik "niet meer moest werken " of op z'n minst ingeschreven zijn. Maar dan is er uiteraard nog het schuldgevoel tov echtgenoot en mensen die me nabij staan! Vandaag ging ik met volle moed helpen in de tuin , tot ik me probeerde te bukken en al weer misselijk kwam. Gevolg, k heb me op matraske in de tuin gelegd, onder mijn donsdeken en naar de bomen gekeken en geluisterd en me constant ingefluisterd, voel je vooral niet schuldig chrissebie, maar mijn hart luisterd niet altijd naar die innerlijke stem van mij. Er is dus duidelijk nog werk aan de winkel.

Gepost door: christa | 21-08-10

Reageren op dit commentaar

Ach Christa, wees gerust, die tijd komt nog :-)

Gepost door: maike | 21-08-10

De commentaren zijn gesloten.